Malarstwo, Moda, Podróże - Art, Fashion, Travel

Wybuch uczucia 90x90 (cm), akryl, płótno, syg.p.d. Niezwykle ekspresyjna abstrakcja w miłychych dla oka kolorach. Różne odcienie barw mieszają sie ze sobą wyraźnie kontrastując z białym tłem. Widzimy tutaj odcienie niebieskiego, granatu, złotego, zieleni, żółtego i przeważające w tym wszystkim barwy różu od łososiowego przez malinowy. Z jednej strony nietypowe połączenie takich kolorów, ale z drugiej to wszystko tworzy spójną, cieszącą oko całość. To bardzo radosna abstrakcja, kt óra przewagą różowego koloru kojarzy nam się z rozkwitającym uczuciem miłości - emocji, która jest najpiękniejsza na świecie. Wybuch tego uczucia zobrazowany na płótnie, przedstawiony jako coś radosnego, buchającego różnymi odcieniami. Taka właśnie jest miłość - wielobarwna, mająca różne odcienie. Są i te strony pozytywne i negatywne, ale zwyciężają i tak te dobre odczucia, które miłość nam przynosi. Malinowy różowy kojarzy nam się ze stanem zaochania, początkiem miłości - pełnego uczucia, które...

Mój ostatni obraz idealnie zgrał się z naszą aktualną pogodą - upał naprzemiennie z deszczem czyli złota ulewa. Ulewa słońca bądź deszcz naprzemiennie z upałem. W tych deszczowych chwilach zapraszam do odwiedzenia mojej strony internetowej : https://mariolaswigulska.wixsite.com/mojawitryna .

  Tym razem soczyste, czerwone maki rozkwitły w połowie lutego na ogrodzie malarki ożywiając trochę smutne, ubogie konary drzew. Genialne jak co roku wyprzedaże zaowocowały kilkoma nowymi nabytkami w mojej garderobie, mimo że małymi krokami próbuje hołodować nowej, wspaniałej modzie na minimalizm. Zawadiacki beret w kratę skusił mnie swoją urodą i również ceną poniżej 10 zł w jednej z moich ulubionych sieciówek - Stradivarius. Białą, lekką przeźroczystą koszulę i szare dżinsy ze srebnymi lampasami zdobyłam w Zarze.

Żywioły, 82,5x200,5 (cm), akryl, płótno, 2012 "Żywioły" to niezwykle dynamiczna oraz porywająca odbiorcę w świat fantazji praca. W świecie fantazji pojawiają się kształty przypominające efemeryczne budowle czy statki zbłądzone na oceanie wyobraźni. Niczym ze snów nie do końca zidentyfikowane krajobrazy kojarzące się emocjonalnie z podróżami po światach astralnych. Zwiewne kształty na krótką chwilę zachwycają podróżników sennych, rozwijając wyobraźnię, pozwalają przenieść się do tego ulotnego świata. Senne ulotne scenerie artystka przelała na płótno, by cieszyć się światem fantazji za każdym spojrzeniem na obraz.

 Na zdjęciach Lusia w przepięknej sukience z Zary i jej niesamowite abstrakcje "Patrzcie na powierzchnie moich obrazów - nie kryje się za tym nic" - miał powiedzieć skandalista Andy Warhol. Potwierdził tym samym (dość powszechną także w dzisiejszych czasach) opinię że "król jest nagi", a sztuka współczesna jest pozbawiona głębszego sensu i treści.  Jeśli jednak zamiast słuchać Warhola, poczytamy "Małego Księcia" szybko odkryjemy prostą prawdę, że "dobrze widzi się tylko sercem". Zwłaszcza tam , gdzie z pozoru nic nie ma.  Zdaniem wielu ludzi sztuka abstrakcyjna stoi w opozycji do świata realnego. Lecz czy REALNE jest tylko to, co zewnętrzne? Tylko to, co da się wypowiedzieć? Tylko to, co można określić i zmierzyć? Przecież znakomita większość z nas wierzy, że jest coś więcej...  Wbrew pozorom abstrakcja  to nie tylko dekoracyjne kompozycje kształtów, kolorów, kresek i kropek. To nie bezmyślna zabawa na powierzchni. U podst...

Kryształowa energia, 100x80 (cm) Mariola znów kłania się swoim mistrzom. W tym wypadku rolę mistrza odegrał Zdzisław Beksiński, a główną inspirację stanowiły detale jego obrazów. Pajęcze sieci, plątaniny i zmarszczki widoczne na drugich i trzecich planach. Jednak tutaj, w odróżnieniu od prac Beksińskiego, widzimy abstrakcyjną makabreskę, zamiast surrealistycznego horroru.  Niepokój nie jest wyrażony wprost, odczucia są wyabstrahowane z pozamalarskiej rzeczywistości. Tym, co istotne są kształty i kolory, przywołujące skojarzenia z włóknami mięsa, zawiesiną krwi w wodzie, całą somatyczną mechaniką ludzkiego ciała, czy anatomicznymi szkicami. Formy, nawiązujące do cielesności zostały połączone ze strachem, który nie ma kształtu.  O ile bowiem ciała bywają piękne i zgrabne, o tyle wszystko, co wewnątrz, pod skórą - zawsze przeraża. Każdy rzut oka w te zakamarki jest wkraczaniem w sferę pewnego tabu. Na obszar dostępny wyłącznie dla rzeźników i lekarzy. Wszystko, co w...

Figle wyobraźni, 35x100 Każdy, kto kiedykolwiek szył, gotował, lub w jakikolwiek sposób zajmował się prowadzeniem domu, zna nieocenioną wartość strzępków i resztek. Z tego, co zostało po krawieckich przeróbkach robi się poszewki na poduszki, patchworkowe kołderki albo skarpetki dla jamnika na jesień. Można też zmajstrować koci pałac z kartonu po drukarce, pudełek po butach i rolek toaletowych. Albo zrobić słynną pomidorową z rosołu z wczoraj :) A ze strzępków marzeń, pomysłów i przypadków - stworzyć wyjątkowy obraz. Łącząc pozornie niepasujące elementy, Lusia stworzyła całość smaczną (jak pomidorowa) i miłą dla oka (jak koci domek). Porównania nie są przypadkowe. Patchwork natychmiast przywołuje skojarzenia z domem. Z krainą rodzinnego ciepła i małych radości. A także z filozofią dawania nowego życia przedmiotom i wykorzystywania ich ponownie, zamiast wyrzucać zepsute i kupować nowe. W czasach nadprodukcji i marnotrawstwa takie podejście staje się coraz bardziej modne. I d...

Po gorących czerwieniach i szlachetnej purpurze przyszła pora zanurzyć się w chłodnym błękicie.  Niebieski to spokój bezchmurnego nieba i moc wzburzonego oceanu. Woda, w której rodzi się wszelkie życie, warstwy powietrza w oddali, szklista tafla lodu. Niebieski to również dachy domów na Santorini, sierść rosyjskiego kota lub oczy ukochanego. W języku reklamy błękitom towarzyszy hasło "refreshing" (niebieska barwa przeważa w spotach past do zębów i innych środków higieny), w biznesie - niebieska koszula uchodzi za strój budzący zaufanie. Z kolei niebieski kolor ścian postrzegany jest jako doskonały do biura (udowodniono, że w otoczeniu barwy niebieskiej pracownicy stają się bardziej wydajni).  Niebieski to również kolor marzeń. Nie tylko przysłowiowych "niebieskich migdałów", lecz także wyśnionego domu Lusi na lazurowym wybrzeżu, tropikalnej błękitnej laguny, gdzie woda ma dokładnie temperaturę ludzkiego ciała, czy błękitu nieba widocznego z okien samolotu,...

Wiecie, co mnie wkurza? Skandynawskie kryminały. I ich okładki. Wszystkie te zbrodnie w kolorach szaro-czarnych, z tytułami w kontrastującej czerwieni. Nocne morderstwa i zwłoki przysypane śniegiem. Wkurzają mnie też brunatne filtry na kamerach, którymi kręcą filmy wojenne. Czyżby w 39' rzeczywistość miała jakieś gorsze barwy? A może po prostu nie wypada, żeby azalie kwitły szaloną fuksją, kiedy ojczyzna się wykrwawia? A jednak kwitły! Dlaczego nikt tego nie pokaże? Nudzi mnie banał. Lubię niejednoznaczności. I lubię prawdę. Moim ulubionym thrillerem jest "Piknik pod wiszącą skałą", bo cały dramat rozgrywa się w pełnym słońcu i w bajkowym otoczeniu australijskiej przyrody. Nie staje się przez to mniej tragiczny. Bynajmniej. Dzisiejszy obraz ma w sobie tą samą moc, złowrogiego ostrego słońca. Jest niepokojący i skomplikowany, choć Mariola użyła niemal wyłącznie ciepłych barw. Jest tak gorący, że niemal można się oparzyć. Gorący jak wnętrze atomowego wybuchu, jak piek...

Wybuchy wewnątrz nieskończonego wszechświata. Nieustanna praca materii, ruch krążących planet. Umieranie gwiazd. Kosmos fascynuje i przeraża. Zawiera w sobie wszystkie te nieprawdopodobne liczby, googolplexy, pingwiliony, miliardy. No dobra. Nie ma takiej liczby, jak pingwilion. Zmyślałam. Świetlne lata, które nie są jednostką czasu. Mnogość wszechświatów. Nieustające poszukiwania. Czy jesteśmy tu sami? Bóg-stwórca, wielkie wybuchy i opowiadania Lovecrafta. Błogosławiona nauka, teorie strun i teleskop Hubble'a. Błogosławiony umysł, który nie umie tego ogarnąć i sobie wyobrazić. Nasza cudowna nieświadomość, że żyjemy na wirującym cmentarzu.  Nocne niebo, które zachwyca i przytłacza. Spadające gwiazdy, na które czekamy. Zachwycające fotografie odległych mgławic. Zerowa grawitacja. Układy zodiaku. Zorze polarne i latające statki.  O tym jest ten obraz. O dalekich kosmosach. O ciekawości odkrywania. I o tym, że człowiek jest bardzo mały i prawdopodobnie zupełnie sam....

To przepiękny obraz. Przypomina mi klocek lego, mydelniczkę i kostkę toaletową.  Czy to źle? Wręcz przeciwnie. Kojarzy mi się z domem, bezpieczeństwem i czystością. Widzę z nim polot i dowcip.  Ludzie zbyt często, obcując ze sztuką, czują się zobowiązani do wyrafinowania, powagi, intelektualnych porywów i wystudiowanych dialogów. Nie wypada powiedzieć po prostu, że coś "jest super i się podoba". Warto się przy tym powołać na teorię estetyki, na nową falę starego nurtu i długie, wielosylabowe słowa. Żeby nie wyjść na głupków, albo coś komuś udowodnić.  W sumie to dobrze, bo teorie estetyki są ciekawe, warto wiedzieć co znaczą długie wyrazy i rozumieć, co się ogląda (a edukacja kulturalna praktycznie nie istnieje w szkołach). Tylko mam wrażenie, że nurzanie się w pretensjonalnych wywodach odbiera nam trochę tej dziecięcej radości z obcowania ze sztuką. Ja lubię wziąć faceta do Tate Modern i śmiać się z instalacji, z tego, że kupa na płótnie i mieć w nosie, że p...

Obraz ten to dla mnie morze. Jego chaos, ale i stałość. Przedstawienie próby zharmonizowania nieopanowanego żywiołu. Mógłby on nasuwać na myśl duszę romantyka w osobie obserwatora, który zachwyca się typowo tym obrazem. Ale nie, nie dla mnie. Dla mnie to właśnie zjawisko kontrolowane. Widzę spienione, wzburzone fale.Widzę czystość. Przejrzystość. Mimo ciemniejszych fragmentów, widzę na tym obrazie odbicie dobra. Nie widzę szaleństwa żywiołu, który byłby dostrzegany w dobie ro mantyzmu. Wręcz przeciwnie. To wszystko jest usystematyzowane. To wszystko tworzy całość, konkretną i uporządkowaną. Kolory wzbudzają we mnie zaufanie. Zaufanie i odczucie piękna. Prostego piękna, które dzięki obrazowi nie jest ulotne. To przykre gdy napotykam piękno, które jest krótkotrwałe. Nie mogę go wchłonąć żadnym kawałkiem mnie. Ucieka. Odczuwam lęk. Otaczana jestem przez smutną, szarą otoczkę jaką jest rzeczywistość. Widzę zniszczenie, pustkę, obojętność. Dzięki sztuce czuję się lepiej. C...

Uwielbiam obrazy tego typu. Uwielbiam szarości. Jak to się dzieje, że czerń i biel są w stanie wyrazić więcej niż nawet najlepiej skomponowane soczyste kolory? Nie rozumiem tego, ale nie muszę. Ważne, że widzę coś, co mi się podoba w głębszym znaczeniu tego sformułowania. Fascynujące jest to, że każdy może widzieć inną rzeczywistość w obrazie. Co ja tutaj widzę? Je ne sais pas. Może rozciągłość wydarzeń. Ich lejącą strukturę. Są takie zdarzenia, które nie są konkretnym punkte m w przestrzeni; leją się dniami i rozciągają nie dając nam spać ani funkcjonować. I to chyba nasuwa mi na myśl ten obraz. Mimo wszystko, mimo moich odczuć nawet takie zdarzenia są potrzebne. Wszystko na świecie po coś istnieje, nieprawdaż?  :-) Sorry for my english at first. I want to write posts in english, but you know it isn't very well :-D So, I love paintings like this. I love grey colors. How it is possible that black and white can show more than very intensive good composed col...

Niekiedy wyłączone z całości fragmenty obrazów same w sobie stanowią gotowe kompozycje. Lusia, zafascynowana jakimś detalem, stara się go odtworzyć i przenieść na większy format. Tak powstaje kolejna praca, z której znów wybieramy najciekawsze szczegóły. Można tak w nieskończoność. Taka malarska incepcja.  Taka metoda sprawdza się zwłaszcza w przypadku abstrakcji. Fotografujemy obrazy z bliska, żeby ukazać wypukłości, szczególnie misternie dopracowane fragmenty, ślady pozostawione przez narzędzia malarskie. Później zaczynamy analizować gotowy materiał i wielokrotnie znajdujemy bazę do kolejnych prac.  Dzisiejszy obraz, uchwycony w całości i kilku zbliżeniach, nieźle ilustruje tę drogę twórczych poszukiwań.

Z takiego założenia wychodzą twórcy internetowej galerii Prime Art. To młoda galeria promująca młodych twórców. Jej założyciele - Kamila i Andrzej, stawiają na różnorodność, dostępność i promocję on-line. Wspólnie prowadzą sklep internetowy primeart.pl i blog . Wybierają prace, o nieoczywistej i "charakternej" urodzie. Z tych bardziej #contemporary" i raczej #modern.  Rozpoczynamy właśnie współpracę. Dzieła Lusi będą dostępne na stronie galerii, do kupienia lub wypożyczenia (Prime Art oferuje także wynajem dzieł sztuki), jeszcze ciepłe, prosto z pracowni.  Dla twórców Prime Art, podobnie jak dla nas, sztuka stała się pracą i pasją. Zarażają zapałem i entuzjazmem. Stworzyli w sieci miejsce, gdzie każdy może znaleźć obraz na swoją kieszeń, swoją miarę i nad swoją sofę. Wśród propozycji znajdziemy barwny miks tematów, wzorów i niebanalnych połączeń, które wniosą do wnętrza zastrzyk nowej energii lub pomogą zaprowadzić harmonię. Gorąco za prasz am na wizy...

Oblężenia internetu ciąg dalszy. Od dziś prace Lusi można znaleźć na zupie ;   O tutaj: http://mariolaswigulska.soup.io/ Zupa (Soup.io) jest wykwintna i dobrze skomponowana. Przyprawiona pięknymi zdjęciami z całego świata, cytatami i pracami utalentowanych grafików... No dobra, jest tam też trochę porno, ale to w końcu internet :) Wystarczy jednak dobrze dobrać "przyjaciół", aby na naszym koncie pojawiał się tylko interesujący nas kontent. Na przykład nowoczesny design. I słodkie kotki. Później można już scrollować bez końca. Wiem, bo sama spędziłam tak kilka (-dziesiąt) wieczorów, kiedy akurat nie miałam życia i siedziałam w domu :) W zupie Lusi będzie dużo sztuki i dużo kotów. W końcu to one generują "klikalność i lajkowość" (co za udany neologizm!). Więc jeśli lubicie koty... Wiecie co robić ;)  Emilia Dadan

Starsze prace Lusi są perfekcyjne.  Krawędzie idealnie wygładzone, rozproszone światło, brak konturów, doskonale zatarte linie i granice między surrealizmem, a jawą. Rzeczywistość utkana z mgły i marzeń sennych. To bardzo piękne obrazy.  W tamtym okresie Lusia i jej mąż (także artysta) inspirowali się i wzajemnie oddziaływali na siebie. W tych "idealnych" pracach widać silny wpływ stylu malarskiego Radka. Z czasem jednak Mariola poszła własną drogą. Odkryła malarstwo, które daje jej radość. Dalekie od dopracowywanej godzinami perfekcji. Bliskie jej własnej naturze i prawdzie.  Kontur, faktura, przypadkowe chlapnięcia farby. Ekspresja, spontaniczność i swoboda wyrazu.  Bo czy szlifując dokładnie każdą krawędź, nie zatracamy elementu autentyczności ?     Tak, jak modelki w reklamach - są pięknie oświetlone i umalowane, obrobione w Photoshopie . Idealne. Lubimy na nie patrzeć, a jednak z daleka czujemy fałsz. Zakochujemy się w ni...

Marze­nie sen­ne po­jawia się tyl­ko ja­ko na­wiąza­nie do tych spraw, które dos­tar­czyły nam po­kar­mu myślowego w ciągu dnia.  - Zygmunt Freud

Action Painting to malarskie szaleństwo z okolic połowy ubiegłego wieku. Nie tak szalone szaleństwo, jak akcjonizm (ostrożnie z nazwami!), bo jednak bawimy się farbą, a nie wydzielinami ciała. Ale i tak daje artyście mnóstwo wyzwalającej frajdy. Formalnie, action painting, jest częścią nurtu ekspresjonistycznego, konkretniej - ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Bywa nazywany malarstwem gestu, kojarzony z teorią psychoanalizy, Nowym Jorkiem i Jacksonem Pollockiem. I słusznie.  Przypadek jest tutaj językiem podświadomości. Spontaniczne chlapnięcia, skapnięcia i wytryski farby na płótno pozwalają na bieżąco rejestrować stany emocjonalne twórcy. Można też wejść w interpretację, według której artysta staje się medium, plemiennym szamanem, łączy się z duchami i przekazuje swojemu ludowi treści z zaświatów.  Tak, czy inaczej, obraz jest w tym nurcie nie tylko dekoracyjnym artefaktem, ale świadectwem, zapisem procesu, transu - emocji nieprzesianych przez żadne intelektualne fi...

Zimowy świt, jeszcze ciemno, za wcześnie na twarz, pierwszy papieros... W kobiecym malarstwie Lusi nie brakuje miejsca na zmysłowe impresje. Linia ciała, kształty zbudowane ze światła i geometryczne plamy obcego otoczenia - oto esencja zimnego poranka ukazana w aktach. Emilia Dadan