Malarstwo, Moda, Podróże - Art, Fashion, Travel

Żywioły, 82,5x200,5 (cm), akryl, płótno, 2012 "Żywioły" to niezwykle dynamiczna oraz porywająca odbiorcę w świat fantazji praca. W świecie fantazji pojawiają się kształty przypominające efemeryczne budowle czy statki zbłądzone na oceanie wyobraźni. Niczym ze snów nie do końca zidentyfikowane krajobrazy kojarzące się emocjonalnie z podróżami po światach astralnych. Zwiewne kształty na krótką chwilę zachwycają podróżników sennych, rozwijając wyobraźnię, pozwalają przenieść się do tego ulotnego świata. Senne ulotne scenerie artystka przelała na płótno, by cieszyć się światem fantazji za każdym spojrzeniem na obraz.

Czy Jackson Pollock miał tak dużo radości tworzenia swych światowej sławy dzieł?? Mnie, jak wcześniej nadmieniałam wielokrotnie, tworzenie abstrakcji stwarza nieustanną radość i daje artystyczne spełnienie... Obrazy przedstawione w filmiku: 1. "Wieczorne rozkojarzenie " 2."Fragmenty układanki" 3."Niebieskie Myśli" 4."Wirujące Ławice" 5."Pogodne Myśli" Większość obrazów dostępnych na stronie:  GalleryStore - Mariola Świgulska  

Aborygeńskie Zapomnienie Australia. Koniec świata. Unikalna przyroda, wysoki standard życia i skomplikowana historia. Dla mnie to trochę taka kraina marzeń, o której w gruncie rzeczy niewiele wiadomo.  Niby mówią tam po angielsku, grają w rugby i mają AC/DC, a jednak chodzą po ziemi do góry nogami, muszą uważać na kangury na jezdniach, a wielkie węże wychodzą im z kibla. Australijskie plenery są tłem mojego ulubionego "Pikniku pod wiszącą skałą", kryminału Jo Nesbo o "Człowieku Nietoperzu", a także miejscem, gdzie wychował się Nick Cave i pisał pierwsze, ponure piosenki. Musi się więc w tym pięknie, wśród misiów koala i rybek z raf koralowych, czaić coś mrocznego. Dziś będzie właśnie o wstydliwych, ciemnych tajemnicach Austalii. Zdarza się, że za dziełem sztuki stoi bolesna i trudna historia. Inspiracją dla serii "aborygeńskich" abstrakcji Marioli, stały się losy rdzennych mieszkańców Australii. Ich mity, wierzenia i czarne karty his...

Wspomnienie mistrza, 50x80 (cm), olej i akryl na plotnie,2010,syg. p. d. i z tyłu 1. Statystyczny pokój dzienny jest utrzymany w tonacjach piaskowo - beżowych z domieszką brązów . Jeśli chcemy uniknąć monotonii mieszkania w wielkiej misce z budyniem (oraz mdłości), warto ożywić wnętrze czymś totalnie kontrastowym. Wybierzmy obraz w intensywnych kolorach (w pobliżu beżów świetnie sprawdzają się zwłaszcza fuksja i granat!) i nowoczesnej formie. Mocny wizualny bodziec wprowadzi do zachowawczego salonu energię i różnorodność. 2. Warto myśleć nieszablonowo . Moim ostatnim zachwytem była seria niezłych abstrakcji... w łódzkim lumpeksie na ulicy Wschodniej. Sztuka przyciąga wzrok szczególnie, gdy się jej nie spodziewamy. Obrazek, zawieszony w toalecie rozbawi i zaskoczy naszych gości. Choć może zmysłowy akt na suficie sypialni bardziej przemówi do wyobraźni. A co powiecie na podświetloną abstrakcję pod szkłem, w podłodze? Ze sztuką trzeba eksperymentować! Obrazy nie są zarezerwow...

Tulipany, 90x250 (cm) Pomarańczowe kwiaty widziane z okna jadącego samochodu. Niekończąca się łąka rozchwianych kielichów. Aż chce się zatrzymać na poboczu drogi, wysiąść z auta i pobiec. Pomiędzy kwiatami, wgłąb, w dal, na koniec świata. Kołysane wiatrem tulipany to niezwykle inspirujący widok. Urzekający niezwykłym połączeniem delikatności roślin i energetyzującego koloru. Dla takich kwiatów musiało być miejsce w rajskim ogrodzie. Praca nawiązuje do twórczości impresjonistów. Zachwyt nad ulotnością chwili, grą światła i koloru. Jednak jego struktura jest bardziej skomplikowana, wielopłaszczyznowa. Widzimy zarówno rozmyte połączenia plam barwnych, jak i wyraziste formy Artystka zdecydowała się podkreślić konturem kształty i dokładnie odzwierciedlić szczegóły. Pierwszy plan obrazu ukazuje kunszt i finezję z jaką natura tworzy każdy detal. Kwiaty w głębi obrazu zostały potraktowane znacznie bardziej szkicowo, zniekształcone przez prędkość i perspektywę powietrzną. Przypomi...

Kosmiczne eksplozje, 80x120 (cm) Co my tu mamy? Trochę Pollocka w kolorystyce Mondriana. Chlapnięcia pędzla, bryzgi farby, barwne plamy i przypadki.  Gdybym miała wybrać do wnętrza tylko jeden z obrazów Marioli - ten byłby idealny.  Pasuje zarówno do hipsterskiej nory, jak i do nowoczesnego designu. A także do tego, co nazwalibyśmy "ładnym, przytulnym mieszkaniem". Potrafię sobie wyobrazić, jak doskonale komponowałby się z szaloną aranżacją. Albo jak ożywiłby konwencjonalną ścianę. Zaskakująco łączy w sobie urodzaj (zróżnicowanie kształtów, dynamika, bogactwo form) i minimalizm (kolory podstawowe, przestrzeń, brak tematu). Przyciąga wzrok na dłużej i pobudza wyobraźnię. Niemal jak badanie psychologiczne z plamami Rorschacha. Z czymś nam się kojarzy, coś zaczynamy zauważać. Kwiaty? Planety? Postaci? Indianskie polowanie na wielkiego ptaka? Patrzący próbuje odgadnąć. Dostrzega coraz więcej szczegółów, lecz nie rozwiązane zagadki. A przynajmniej - nie od razu. ...

Wiecie, co mnie wkurza? Skandynawskie kryminały. I ich okładki. Wszystkie te zbrodnie w kolorach szaro-czarnych, z tytułami w kontrastującej czerwieni. Nocne morderstwa i zwłoki przysypane śniegiem. Wkurzają mnie też brunatne filtry na kamerach, którymi kręcą filmy wojenne. Czyżby w 39' rzeczywistość miała jakieś gorsze barwy? A może po prostu nie wypada, żeby azalie kwitły szaloną fuksją, kiedy ojczyzna się wykrwawia? A jednak kwitły! Dlaczego nikt tego nie pokaże? Nudzi mnie banał. Lubię niejednoznaczności. I lubię prawdę. Moim ulubionym thrillerem jest "Piknik pod wiszącą skałą", bo cały dramat rozgrywa się w pełnym słońcu i w bajkowym otoczeniu australijskiej przyrody. Nie staje się przez to mniej tragiczny. Bynajmniej. Dzisiejszy obraz ma w sobie tą samą moc, złowrogiego ostrego słońca. Jest niepokojący i skomplikowany, choć Mariola użyła niemal wyłącznie ciepłych barw. Jest tak gorący, że niemal można się oparzyć. Gorący jak wnętrze atomowego wybuchu, jak piek...

Wybuchy wewnątrz nieskończonego wszechświata. Nieustanna praca materii, ruch krążących planet. Umieranie gwiazd. Kosmos fascynuje i przeraża. Zawiera w sobie wszystkie te nieprawdopodobne liczby, googolplexy, pingwiliony, miliardy. No dobra. Nie ma takiej liczby, jak pingwilion. Zmyślałam. Świetlne lata, które nie są jednostką czasu. Mnogość wszechświatów. Nieustające poszukiwania. Czy jesteśmy tu sami? Bóg-stwórca, wielkie wybuchy i opowiadania Lovecrafta. Błogosławiona nauka, teorie strun i teleskop Hubble'a. Błogosławiony umysł, który nie umie tego ogarnąć i sobie wyobrazić. Nasza cudowna nieświadomość, że żyjemy na wirującym cmentarzu.  Nocne niebo, które zachwyca i przytłacza. Spadające gwiazdy, na które czekamy. Zachwycające fotografie odległych mgławic. Zerowa grawitacja. Układy zodiaku. Zorze polarne i latające statki.  O tym jest ten obraz. O dalekich kosmosach. O ciekawości odkrywania. I o tym, że człowiek jest bardzo mały i prawdopodobnie zupełnie sam....

To przepiękny obraz. Przypomina mi klocek lego, mydelniczkę i kostkę toaletową.  Czy to źle? Wręcz przeciwnie. Kojarzy mi się z domem, bezpieczeństwem i czystością. Widzę z nim polot i dowcip.  Ludzie zbyt często, obcując ze sztuką, czują się zobowiązani do wyrafinowania, powagi, intelektualnych porywów i wystudiowanych dialogów. Nie wypada powiedzieć po prostu, że coś "jest super i się podoba". Warto się przy tym powołać na teorię estetyki, na nową falę starego nurtu i długie, wielosylabowe słowa. Żeby nie wyjść na głupków, albo coś komuś udowodnić.  W sumie to dobrze, bo teorie estetyki są ciekawe, warto wiedzieć co znaczą długie wyrazy i rozumieć, co się ogląda (a edukacja kulturalna praktycznie nie istnieje w szkołach). Tylko mam wrażenie, że nurzanie się w pretensjonalnych wywodach odbiera nam trochę tej dziecięcej radości z obcowania ze sztuką. Ja lubię wziąć faceta do Tate Modern i śmiać się z instalacji, z tego, że kupa na płótnie i mieć w nosie, że p...

Obraz ten to dla mnie morze. Jego chaos, ale i stałość. Przedstawienie próby zharmonizowania nieopanowanego żywiołu. Mógłby on nasuwać na myśl duszę romantyka w osobie obserwatora, który zachwyca się typowo tym obrazem. Ale nie, nie dla mnie. Dla mnie to właśnie zjawisko kontrolowane. Widzę spienione, wzburzone fale.Widzę czystość. Przejrzystość. Mimo ciemniejszych fragmentów, widzę na tym obrazie odbicie dobra. Nie widzę szaleństwa żywiołu, który byłby dostrzegany w dobie ro mantyzmu. Wręcz przeciwnie. To wszystko jest usystematyzowane. To wszystko tworzy całość, konkretną i uporządkowaną. Kolory wzbudzają we mnie zaufanie. Zaufanie i odczucie piękna. Prostego piękna, które dzięki obrazowi nie jest ulotne. To przykre gdy napotykam piękno, które jest krótkotrwałe. Nie mogę go wchłonąć żadnym kawałkiem mnie. Ucieka. Odczuwam lęk. Otaczana jestem przez smutną, szarą otoczkę jaką jest rzeczywistość. Widzę zniszczenie, pustkę, obojętność. Dzięki sztuce czuję się lepiej. C...

   Zniewalający pięknem śpiew ptaków zapowiadających nadejście świtu. Za chwilę pojawią się pierwsze oznaki wstającego pięknego wiosennego poranka... I rozkosz istnienia bo mogę w tym być i delektować się cudem narodzin kolejnego dnia... I "śmierć w oczach" bo nie zdążyłam się jeszcze położyć, i rozpacz że będę musiała "jakoś" przeżyć kolejny dzień... I nie mam nadziei na sen. Całą noc malowałam. To jeden z najpiękniejszych moich obrazów (musiałam zakończyć pewien etap w powstającym obrazie) i zawsze będzie kojarzył mi się z cudem wiosennego poranka, trochę mniej z rozpaczą 18-letniej bezsenności. Zdjęcie cudownego maku, wyglądającego jakby ktoś misternie powycinał i posklejał czerwoną bibułę boskiego pochodzenia, jedynego tak oszałamiającego nietypowością struktury powstałego okazu -  Królowej Maków. Owa przecudownej urody królowa wyrosła wśród chwastów na pięknej opuszczonej dzikiej działce w pobliżu mojego domu. Później powstało wiele obrazów z ma...